W wielu mieszkalnych budynkach wielolokalowych, a zwłaszcza w tych dużych – gdzie ciężko dość do kompromisu co do zarządzania nieruchomością – problemem są reklamy, które zasłaniają dopływ światła słonecznego do lokali.

Problem ten częściowo rozwiąże – a przynajmniej takie są założenia – nowelizacja rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 16 sierpnia 1999 r. w sprawie warunków technicznych użytkowania budynków mieszkalnych(Dz.U. Nr 74, poz. 836). Obecnie, zgodnie z par. 14a rozporządzenia:

1. Budynek mieszkalny wielorodzinny powinien być użytkowany w sposób zapewniający nieograniczanie oświetlenia dziennego mieszkań.

2. Na budynku mieszkalnym wielorodzinnym mogą być instalowane urządzenia związane z użytkowaniem budynku lub mieszkania, jak: kraty, żaluzje, rolety, zabudowy balkonów i loggii.

3. Na budynku mieszkalnym wielorodzinnym mogą być instalowane urządzenia i nośniki reklamowe oraz inne urządzenia niezwiązane z użytkowaniem budynku lub mieszkania, o ile nie ograniczają oświetlenia dziennego mieszkania.

4. Przepisu ust. 1 nie stosuje się w przypadku wykonywania robót budowlanych dotyczących elewacji tego budynku.

Wprowadzenie nowej regulacji wymagało również przepisu przejściowego w postaci par. 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 27 listopada 2009 r. zmieniającego rozporządzenie w sprawie warunków technicznych użytkowania budynków mieszkalnych(Dz.U. Nr 205, poz. 1584):

Do urządzeń i nośników reklamowych oraz innych urządzeń niezwiązanych z użytkowaniem budynku lub mieszkania, zainstalowanych na budynku mieszkalnym wielorodzinnym przed dniem wejścia w życie rozporządzenia, stosuje się przepisy dotychczasowe, nie dłużej jednak niż przez 18 miesięcy od dnia wejścia w życie rozporządzenia.

Rozporządzenie weszło w życie 19 grudnia 2009 r., zatem okres przejściowy 18 miesięcy już upłynął. Nowelizacja ma przyczynić się do usunięcia reklam wielkopowierzchniowych z niektórych budynków.

Pytanie jednak brzmi – co zrobią zarządcy i przedsiębiorcy zainteresowani reklamowaniem się, aby spróbować ominąć te zakazy? Jestem przekonany, że będzie okazja się tym zająć w następnych wpisach.

Zasadą w postępowaniu administracyjnym jest, że odwołanie skutkuje ponownym, merytorycznym rozpoznaniem całości sprawy.

Zasada ta doznaje jednak ograniczeń w przypadkach przewidzianych w ustawach szczególnych. Przykładem takiej sytuacji jest odwołanie od decyzji komisji rekrutacyjnej w postępowaniu w sprawie przyjęcia na studia (art. 169 ust. 8 Prawa o szkolnictwie wyższym):

Od decyzji komisji rekrutacyjnej służy odwołanie, w terminie czternastu dni od daty doręczenia decyzji, do uczelnianej komisji rekrutacyjnej, powołanej w trybie określonym przez statut. Podstawą odwołania może być jedynie wskazanie naruszenia warunków i trybu rekrutacji na studia, określonych zgodnie z ust. 2. Decyzję podejmuje rektor po rozpatrzeniu wniosku uczelnianej komisji rekrutacyjnej. Decyzja rektora jest ostateczna.

W postępowaniu tym stosuje się odpowiednio przepisy K.p.a. (art. 207 ust. 1 Prawa o szkolnictwie wyższym), przy czym

odpowiednie stosowanie przepisów k.p.a. oznacza bowiem konieczność zachowania przez organ minimum procedury administracyjnej, niezbędnej do załatwienia spraw i zagwarantowania ustawowych uprawnień strony, przy zachowaniu autonomii szkoły wyższej (wyrok WSA w Łodzi z dnia 10 września 2009 r., sygn. akt III SA/Łd 283/09)

Przepis art. 169 ust. 8 zd. 2 określa podstawy odwołania, do których należą naruszenia warunków i trybu rekrutacji na studia, określonych przez senat uczelni wyższej.

Oznacza to – w konsekwencji – że w postępowaniu sądowoadministracyjnym, zainicjowanym skargą na decyzję rektora, zaskarżona decyzja jest kontrolowana jedynie w zakresie zgodności z prawem  postępowania decyzyjnego uprawnionych organów. Sąd administracyjny nie bada zarzutów  dotyczących przyjętych przez uczelnię zasad naboru kandydatów na studia (tak WSA w Warszawie w wyroku z 4 czerwca 2009 r., sygn akt. I SA/Wa1513/08)

Czym jest, z punktu widzenia prawa budowlanego, blaszany garaż? Otóż jest to tymczasowy obiekt budowlany (art. 3 pkt 5 Prawa budowlanego), czyli:

obiekt budowlany przeznaczony do czasowego użytkowania w okresie krótszym od jego trwałości technicznej, przewidziany do przeniesienia w inne miejsce lub rozbiórki, a także obiekt budowlany niepołączony trwale z gruntem, jak: strzelnice, kioski uliczne, pawilony sprzedaży ulicznej i wystawowe, przekrycia namiotowe i powłoki pneumatyczne, urządzenia rozrywkowe, barakowozy, obiekty kontenerowe

Powstaje pytanie, czy budowa takiego garażu wymaga pozwolenia na budowę? Odpowiedź nie jest jednoznaczna – co do zasady tak, ale są wyjątki.

Mianowicie, nie wymaga pozwolenia na budowę budowa:

tymczasowych obiektów budowlanych, niepołączonych trwale z gruntem i przewidzianych do rozbiórki lub przeniesienia w inne miejsce w terminie określonym w zgłoszeniu, o którym mowa w art. 30 ust. 1, ale nie później niż przed upływem 120 dni od dnia rozpoczęcia budowy określonego w zgłoszeniu (art. 29 ust. 1 pkt 12 Prawa budowlanego)

obiektów przeznaczonych do czasowego użytkowania w trakcie realizacji robót budowlanych, położonych na terenie budowy, oraz ustawianie barakowozów używanych przy wykonywaniu robót budowlanych, badaniach geologicznych i pomiarach geodezyjnych (art. 29 ust. 1 pkt 24 Prawa budowlanego)

tymczasowych obiektów budowlanych stanowiących wyłącznie eksponaty wystawowe, niepełniących jakichkolwiek funkcji użytkowych, usytuowanych na terenach przeznaczonych na ten cel (art. 29 ust. 1 pkt 25 Prawa budowlanego)

Spełnienie któregoś z powyższych kryteriów pozwala na uniknięcie konieczności uzyskania pozwolenia na budowę. Trzeba jednak pamiętać, że budowa obiektów wskazanych w art. 29 ust. 1 pkt 12 Prawa budowlanego wymaga zgłoszenia!

Wniosek: budowa blaszanego garażu wymaga pozwolenia na budowę, chyba, że zachodzi któryś z 3 powyższych wyjątków.

W sprawach przed WSA ze skargi na rozstrzygnięcia w sprawie oceny wniosku składanych w ramach Regionalnych Programów Operacyjnych, wiele skarg jest pozostawianych bez rozpatrzenia. W przypadku zaskarżenia takiego wyroku skargą kasacyjną do NSA i uwzględniania skargi, skarżący, mimo wygranej, nie otrzymuje kosztów zastępstwa przez profesjonalnego pełnomocnika.

Dlaczego?

Odpowiedź zawiera art. 203 pkt 1 P.p.s.a., który stanowi, że:

Stronie, która wniosła skargę kasacyjną, należy się zwrot poniesionych przez nią niezbędnych kosztów postępowania kasacyjnego: od organu – jeżeli w wyniku uwzględnienia skargi kasacyjnej został uchylony wyrok sądu pierwszej instancji oddalający skargę

Wyrok sądu pierwszej instancji, mimo, że był niekorzystny dla ubiegającego się dofinansowanie, nie był wyrokiem oddającym skargę – w konsekwencji, zwycięstwo przed NSA nie wiąże się z przyznaniem kosztów.

Powracam do tematu zaskarżania rozstrzygnięć w przedmiocie ocenę pro­jektu w zakre­sie Regio­nal­nego Pro­gramu Operacyjnego – tym razem poruszę kwestię opłaty od skargi do WSA (wpisu).

Ustawa o zasadach prowadzenia polityki rozwoju, zawierająca przepisy szczególne o zaskarżaniu tych rozstrzygnięć zawiera w tej kwestii tylko sformułowanie:

Skarga podlega opłacie sądowej.

Czyli ile wynosi ta opłata?

Trzeba sięgnąć do przepisów ogólnych. Kwestie wysokości wpisu od skargi do WSA reguluje rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi  (Dz. U. z 2003 r.,  nr 221, poz. 2193).

Rozstrzygnięcie w sprawie środków unijnych podlega wpisowi stałemu. Rozporządzenie nie odnosi się wprost do takiego rodzaju skargi w konsekwencji czego należy zastosować par. 2 ust. 6 rozporządzenia:

W sprawach skarg niewymienionych w ust. 1–5 wpis stały wynosi 200 zł.

W przypadku skargi kasacyjnej wpis wynosi połowę wpisu od skargi do WSA (par. 3 rozporządzenia):

Wpis od skargi kasacyjnej oraz od skargi o wznowienie postępowania wynosi połowę wpisu od skargi, nie mniej jednak niż 100 zł.

Reasumując: skarga do WSA na rozstrzygnięcie podlega wpisowi w kwocie 200 zł, a skarga kasacyjna od orzeczenia WSA podlega wpisowi w kwocie 100 zł.