Ustawodawca wprowadził 3 nowelizacje ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, które wchodzą w życie w styczniu 2013 r. Oto przegląd ważniejszych zmian.

od 1 stycznia 2013 r.

  1. zmiana określenia właściwego ministra użytego w art. 8 w ust. 1 i 2, w art. 10 w ust. 4, w art. 16 w ust. 2 i 3, art. 40 oraz w art. 41 w ust. 1 w pkt 7, art. w art. 61 w ust. 6 oraz w art. 67 w ust. 2 i 3
  2. art. 45 otrzymuje brzmienie:  Art. 45. Plan zagospodarowania przestrzennego województwa podlega okresowej ocenie. Zarząd województwa, co najmniej raz w czasie kadencji sejmiku, dokonuje przeglądu zmian w zagospodarowaniu przestrzennym, opracowuje raport o jego stanie w zakresie określonym w art. 39 ust. 3 oraz sporządza ocenę realizacji inwestycji, o których mowa w art. 39 ust. 5, podlegającą zaopiniowaniu przez wojewódzką komisję urbanistyczno-architektoniczną. Wyniki tego przeglądu oraz raport jest przedstawiany sejmikowi województwa oraz przekazywany do wiadomości ministrowi właściwemu do spraw rozwoju regionalnego.
  3. art. 46 otrzymuje brzmienie: Art. 46. Minister właściwy do spraw rozwoju regionalnego:1) koordynuje zgodność planów zagospodarowania przestrzennego województw z koncepcją przestrzennego zagospodarowania kraju; 2) koordynuje współpracę transgraniczną i przygraniczną w zakresie planowania i zagospodarowania przestrzennego; 3) przygotowuje okresowe raporty o stanie zagospodarowania przestrzennego kraju
  4. po art. 47 dodaje się art. 47a w brzmieniu: Art. 47a. Minister właściwy do spraw rozwoju regionalnego dokonuje, w zakresie kształtowania ładu przestrzennego, przeglądu i analizy zasad, sposobu, a także warunków funkcjonowania instytucji, procedur i instrumentów oraz przedkłada Radzie Ministrów propozycje zmian, uwzględniając w szczególności koncepcję przestrzennego zagospodarowania kraju.
  5. w art. 49  uchyla się ust. 1, a ust. 2 otrzymuje brzmienie: 2. Ministrowie i centralne organy administracji rządowej występują do marszałka właściwego województwa z wnioskiem o wprowadzenie programu do planu zagospodarowania przestrzennego województwa.

 od 21 stycznia 2013 r. 

Zniesiono obowiązek zwracania się do Prezesa Urzędu Komunikacji Elektronicznej w procedurze uchwalania studium uwarunkowań i miejscowego planu zagospodarowania

od 23 stycznia 2013 r.

W art. 52 ust. 2 ustawy, regulującym treść wniosku o wydanie decyzji, wprowadzono obowiązek określenia powierzchni terenu podlegającej przekształceniu oraz wymogi dotyczące treści wniosku o przypadku, gdy inwestycja dotyczy lokalizacji składowiska odpadów.

Iwo Fisz

Pisałem już kiedyś  o tym, że wymierzenie renty planistycznej jest zależne od wzrostu wartości nieruchomości, a nie od możliwości jej zabudowy. Ustalenie wzrostu wartości nieruchomości następuje na podstawie operatu szacunkowego, sporządzonego przez rzeczoznawcę majątkowego.

Rentę planistyczną można wymierzyć wtedy, gdy następuje zbycie nieruchomości po wejściu w życie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Powstaje pytanie, jakie znaczenie dla wymierzenia renty planistycznej ma cena, za którą nieruchomość została sprzedana.

Stanowisko sądów administracyjnych w tej kwestii jest jednoznaczne – cena sprzedaży nie ma znaczenia dla wymiaru renty planistycznej. Podstawą oceny jest bowiem wartość nieruchomości, zatem wskaźnik obiektywny. Cena ustalona przez strony transakcji nie musi odzwierciedlać wartości nieruchomości, a nawet nie musi mieć charakteru rynkowego.

Dlatego kwestionowanie operatu szacunkowego z odwołaniem się do wysokosci ceny ustalonej przez strony jest nieskuteczne.

Iwo Fisz

Kilka razy wspominałem już o tym, jak ważne jest uzgodnienie projektu decyzji o warunkach zabudowy. Nie napisałem jednak jakie skutki wywiera odmowa uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy.

Celem uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy jest zapewnienie udziału wyspecjalizowanych organów administracji publicznej. W ten sposób organy wyspecjalizowane mogą dokonać oceny zgodności projektu z przepisami prawa, które leżą w zakresie ich właściwości.

Uzgodnienie ma charakter wiążący dla organu prowadzącego postępowanie „główne”. Oznacza to, że odmowa uzgodnienia przesądza o tym, że projekt decyzji nie jest zgodny z przepisami objętymi kognicją organu uzgadniającego. W konsekwencji, każda odmowa uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy musi oznaczać odmowę ustalenia warunków zabudowy.

… co zdarza się bardzo często, gdy chodzi o warunki zabudowy. Zwłaszcza w postępowaniach, w których bierze udział wiele stron. Takim postępowaniem jest m.in.  postępowanie w sprawie ustalenia warunków zabudowy.

Co w takiej sytuacji zrobić?

Wszystko zależy od tego, czy sprawa już się zakończyła (to jest decyzja w sprawie jest ostateczna), czy też sprawa jest w toku.

Jeśli sprawa zakończyła się już decyzją ostateczną, to możesz żądać wznowienia postępowania. Wznowienie postępowania prowadzi do ponownego merytorycznego rozpoznania sprawy, na skutek czego organ uchyla wcześniejszą decyzję i wydaje nową decyzję rozstrzygającą o istocie sprawy, albo odmawia uchylenia wcześniejszej decyzji, gdy stwierdzi, że nie ma podstaw dla wznowienia postępowania.

Pamiętaj, wznowienie postępowania z uwagi na to, że strona bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu, następuje tylko i wyłącznie na wniosek, nigdy z urzędu! Musisz też uważać na termin dla złożenia podania o wznowienie postępowania – wynosi on 30 dni od dnia, w którym dowiedziałeś się o decyzji.

Jeśli sprawa jest w toku, musisz złożyć pismo, w których wskazujesz, że jesteś stroną postępowania. Jeśli natomiast organ wydał już decyzję, ale termin dla złożenia odwołania jeszcze nie upłynął, to możesz złożyć odwołanie w terminie otwartym dla którejkolwiek ze stron. Oznacza to, że możesz złożyć odwołanie tak długo, jak to odwołanie może złożyć którakolwiek ze stron.

Iwo Fisz

Jednym z kluczowych elementów postępowania w sprawie wydania warunków zabudowy   i ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego jest uzgodnienie projektu decyzji. Ewentualna odmowa uzgodnienia przez organ wyspecjalizowany może przełożyć się na odmowę wydania decyzji WZ czy ULICP.

Za sprawą Pani Małgorzaty, postanowiłem poruszyć kwestię warunkowego uzgodnienia projektu decyzji. Organ uzgadniający w takiej sytuacji pisze w swoim postanowieniu, że uzgadnia projekt decyzji pod warunkiem, że wprowadzone zostaną w nim jakieś zmiany.

Jest to praktyka powszechna, ale błędna.

Po pierwsze, możliwość wprowadzenia warunku czy terminu w rozstrzygnięciu organu administracyjnego musi wynika z przepisu prawa. Przykładem przepisu, który wyraźnie na to pozwala, jest art. 59 ust. 2 Prawa budowlanego: „Właściwy organ może w pozwoleniu na użytkowanie obiektu budowlanego określić warunki użytkowania tego obiektu albo uzależnić jego użytkowanie od wykonania, w oznaczonym terminie, określonych robót budowlanych”.

Po drugie, warunkowe uzgodnienie zawsze powoduje problem – kto ma ustalić, czy warunek został spełniony. Wydaje się, że nie ma podstaw, aby organ uzgadniający wydawał jakieś rozstrzygnięcie w tym zakresie. Organ prowadzący postępowanie główne sam wprowadzałby warunek organu uzagadniającego do treści projektu decyzji. Oznacza to, że nie ma pewności, że zostało to zrobione w sposób odpowiadający treści uzgodnienia.

Powstaje pytanie – co w takim razie powinien zrobić organ uzgadniający, który uważa, że projekt decyzji w aktualnym brzmieniu nie może zostać uzgodniony? To kwestia na odrębny wpis, który pokaże, że aktualnie obowiązujące rozwiązania nie są doskonałe.

Iwo Fisz

1 26 27 28 29 30 50 Strona 28 z 50